Açlık; sanıldığının aksine sadece biyolojik bir yoksunluk değildir.
Zira; toplumsal adaletsizlikle, sömürü ile insan onurunun da zedelenmesidir…
Ki, insanı en aşağılayan durum; açlık ve sefalettir..
Toplumca, şu son 20 yıl direnme gücümüz ve baş kaldırı dinamiklerimizle öyle ya da böyle bir biçimine getirip ayakta kaldık…
Ve fakat gelin görün ki, üreten olmamıza rağmen emeğin karşılığını alamıyoruz ve bu şu an yaşadığımız açlığa varan yoksulluğun baş kaynağını oluşturuyor.
Ve öyle bir hale evrildik ki, ne konuşuyoruz, ne soruyor, sorguluyoruz. Ne de karşı çıkıyoruz.
Çünkü; durmaksızın açlık, kaygı ve gelecek korkusu içinde bırakılmaktan düşünemez hale getirildik.
Zaten erk egemen sistemlerin çabası da böyledir. Bu korkuları insanın içine bi işledin mi, tam da istedikleri gibi, “düşünmeyen”, “sorup, sorgulamayan” insanlar ordusu oluşur..
Gençlerin işsiz
Emeklin aç
Öğrencin gıdaya ulaşamıyor
Barınma sorunu, en büyük halk sorunu haline gelmiş
Üretim alanların tıkanmış. Kaynakların daralmış.
Yenisini üretemiyor, eskisini koruyamıyor, tüketim üzerine sürdürülen bir yaşam yaşıyoruz…
Ve fakat biz, bunları yazdığımızda, çokta uzağa gitmeyin. En dibimize; dost, arkadaş, aynı yola çıktıklarımız dahi eleştiriyor.
Sürekli de aynı şey yazılır mı?
Tekrara düşüyorsun.
Amacım, bilinçli birey sorumluluğunu taşımaya çalışmak. Popüler olmak değil ki?
Eğer, var olan sorunlar çözülmemiş ve kendini tekrar ediyorsa ve bu sorunlar bırakın azalmayı çığ gibi büyüyorsa elbette ki yazacağım..
Ne diyor du Yaşar Kemal;
Herkes kendi Çukurova’sını yazar
Bu toplum şu an benim gözümde, benim Çukurova’m…
Yazıyorum, çünkü biliyorum.
Hayatın bir yerlerinde hala ışık var.
Var evet, hala bir kıyıda, bir köşede gün yüzüne çıkarılmayı bekleyen bir aydınlık var…
Var elbet umut, bir gün üzerimizden bu, “ölü toprağının” kalkıp yeniden soran, sorgulayan insanlar olacağınıza dair var.
Çünkü biliyorum. Tüm bu karanlığa rağmen, insanın sevme ve direnme gücünü koruduğunu biliyorum…
E ne diyordu Galeano:
“Açlık insan vücudunun dinamitidir.”
Patlar…
Umut daima var…
Her ne kadar hala aldanıyorsakta düş satanlara, kendi düşlerine sarılanlarda var..
Ve o düş’ leri yeşertecek büyük insanlıkta…
Doğrudur bugün kırılıp kanayan nar, ezilen taneleri gibiyiz..
Ama…
Ne diyor du şair;
Gün gelir...
Ağlayan nar’larda güler...